Miło mi poinformować, że w sprawie której współprowadziłem przed TSUE, po stronie konsumentów – zapadło korzystne orzeczenie, które będzie miało wpływ tak i na orzecznictwo jak i ustawodawstwo w sprawach sporów konsumenkich z przedsiębiorcami.
No, dobrze a przechodząc do rzeczy – o to co orzekł TSUE:
Dyrektywa 93/13 wymaga tego, aby sądy krajowe mogły na wniosek konsumenta, w ramach środka zabezpieczającego – wstrzymać spłatę rat kredytu, nawet wobec banku w restrukturyzacji.
Zakaz stosowania środków zabezpieczających narusza zasadę skuteczności, jeśli zmusza konsumenta do płacenia potencjalnie nienależnych kwot w trakcie postępowania, szczególnie gdy istnieje ryzyko braku zwrotu tych kwot (np. z powodu upadłości banku).
Prawo UE o restrukturyzacji banków (dyrektywa 2014/59) nie zabrania sądom wstrzymania spłaty rat, zwłaszcza gdy wadliwa umowa kredytu została w starym banku po przeniesieniu większości jego majątku do nowego banku.
Polskie regulacje (art. 135 ust. 1 i 4 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym), które blokują możliwość wstrzymania spłaty rat kredytu w sprawach konsumenckich wobec banku w restrukturyzacji, są niezgodne z prawem UE. Skutkiem tego wyroku, Polska może być zmuszona do zmian swoich przepisów, np. przez dodanie wyjątku pozwalającego sądom na stosowanie środków zabezpieczających w takich sprawach.
