Wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie – wyeliminowanie z kredytu oprocentowania ustalanego w oparciu o wskaźnik WIBOR

Wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2025 r., wydanym w sprawie  I C 207/25, Sąd Okręgowy w Olsztynie uznał za bezskuteczne w umowie kredytu hipotecznego, te jej postanowienia, na podstawie których było naliczane oprocentowanie w oparciu o wskaźnik WIBOR.  Konsekwencją uznania tych postanowień za niedozwolone było ich wyeliminowanie z umowy ze skutkiem wstecznym, co skutkowało zasądzeniem od banku na rzecz kredytobiorców zwrotu nienależnie pobranych świadczeń.

Ocena sądu koncentrowała się wokół rażącego naruszenia interesów konsumentów poprzez naruszenie wymogu transparentności
i stosowanie postanowień, na których treść powodowie nie mieli rzeczywistego wpływu.

Sąd ustalił, że bank, jako profesjonalista, nie wypełnił ciążącego na nim obowiązku udzielenia pełnej, rzetelnej i jednoznacznej informacji o podstawowym parametrze finansowym umowy, jakim jest wskaźnik WIBOR.

W szczególności, Bank nie przekazał powodom wystarczających informacji o źródłach, metodzie i zasadach ustalania stawki WIBOR 3M. Ta niewystarczająca informacja uniemożliwiła powodom, jako przeciętnym konsumentom, dokonanie rzetelnej  oceny konsekwencji zawarcia umowy kredytu o zmiennej stopie procentowej.

Co ważne, sąd uznał, że sam fakt podpisania przez powodów ogólnego oświadczenia o świadomości ryzyka zmiennej stopy procentowej był niewystarczający, aby móc uznać, że bank wywiązał się ze swojego obowiązku informacyjnego.

W ocenie sądu zaniechanie banku w przedmiocie dopełnienia obowiązku informacyjnego wobec kredytobiorców, było sprzeczne z dobrymi obyczajami, a także standardami wynikającymi
z Rekomendacji S oraz Kodeks Etyki Bankowej.

Sąd podkreślił, że powszechne mniemanie o urzędowym charakterze wskaźnika WIBOR jest mylne, a bank nie skorygował tego przekonania wobec kredytobiorców-konsumentów.

Sąd odwołał się do orzecznictwa TSUE, które wymaga, aby informacja o wskaźniku referencyjnym umożliwiała konsumentowi zrozumienie konkretnego działania sposobu obliczania stopy procentowej i oszacowanie potencjalnych konsekwencji gospodarczych dla konsumenta. W ocenie Sądu, zastosowana klauzula, w połączeniu z brakiem jej transparentności, prowadziła do rażącej nierównowagi kontraktowej na niekorzyść konsumenta.